San Frantzisko Paradorea

Ostatu gutxik esan dezakete Alhambraren barruan daudela, eta are gutxiagok Isabelen eta Fernandoren gorpuzkiak gorde izan dituztela. San Frantzisko Paradorea XV. mendeko antzinako komentu frantziskotar batean dago, eta haren kaperan lurperatu zituzten lehen aldiz Errege-erregina Katolikoak 1521ean, Karlos I.ak Tendillako kondeari Errege Kaperara, Granadako katedralaren ondora, eramateko agindu aurretik.

Erregeek berek eraikiarazi zuten komentua 1494an, Real kalean gora, Muhammad III.aren (1303 eta 1309 bitartean sultana izan zenaren) infanteena izandako jauregi nazari bat baliatuz. Egoitza musulman hartako aztarna nabarmenak gordetzen dira oraindik, besteak beste Areto Nazaria deritzona, orube berean bi mundu nola gainjarri ziren irudikatzeko aukera ematen duena.

Eraikinaren historia ez zen beti atsegina izan. Frantziskotarrek 1835ean utzi zuten, eta XIX. mendean zehar oso erabilera desberdinak izan zituen, kuartel militarrarena barne, ia hondatuta geratu zen arte. Leopoldo Torres Balbás arkitektoak erreskatatu zuen: 1927 eta 1936 bitartean berreskuratu eta margolarien egoitza bihurtu zuen. Geroago, Francisco Prieto-Moreno Pardok, Alhambrako arkitekto buru eta kontserbatzaileak, indusketa arkeologikoak egin zituen, eta argitara atera zuen hammama, antzinako jauregiko bainu arabiarra; gainera, gaur egun parador gisa dabilen eremua eraiki zuen.

1945eko ekainaren 26an ireki zitzaion publikoari, Paradoreen sarearen barruan, eta klaustroan eta logeletan arte-lan eta altzari ugari gordetzen ditu. Haren galerietan barrena ibiltzea metro gutxitan Granada nazaria, Errege-erregina Katolikoena eta, XX. mendean, hari bizia itzultzeko ahalegina egin zutenena zeharkatzea da.