Almeriako Alcazaba eta San Cristóbal mendixkako harresiak

Gotorleku gutxik uzten dute hiri baten historia Almeriako Alcazabak bezain ondo irakurtzen. Mendixka bakartu baten gainean kokatua, hiria hegoaldean oinetan duela eta San Cristóbal mendixka iparraldeko zerumuga ixten, Iberiar penintsulako bigarren alcazaba arabiar zabalena da garai musulmaneko barrutiari dagokionez, eta egungo egunera arte hobekien iritsi diren hiritadeletako bat.

Bere interesa ez datza tamainan bakarrik. Ia mila urtean zehar hainbat fasetan eraikia, multzoa liburu ireki bat da Al-Andaluseko arkitektura zibil eta militarraren bilakaerari buruz, eta geroago, XV. eta XVI. mendeetan, Behe Erdi Aro kristaueko gaztelua eta dorreak gehitu zitzaizkion. Hura zeharkatzea, neurri handi batean, Almeriaren beraren jatorriari eta hazkundeari jarraitzea da.

Sendotasun sentsazioa une oro dago presente: harresiek hiru metro baino gehiagoko zabalera dute eta bost metroko altuera hartzen dute, bere baitan itxitako barruti bat osatuz. Hala ere, Alcazaba ez zen inoiz isolatuta egon. Harresi-atalak luzatu egiten dira eta hiriko gainerako gotorlekuarekin lotzen dira, eta, horrela, la Hoya sakanak eta San Cristóbal mendixkak harreman zuzena, fisikoa eta bisuala dute harekin. Guztira, Behe Erdi Aroko gaztelua, alcazaba eta kanpoko harresiak kontuan hartuta, gotortutako perimetroa 1.430 metro ingurukoa da.

Gotorleku, harresi eta paisaiaren arteko batasun horrek bisita harri zaharren arteko ibilaldi bat baino gehiago bihurtzen du: begirada batean ulertzen da nola defendatzen eta antolatzen zen hiria. Almeriarentzat duen balio sinbolikoa hain handia da, ezen 2010ean Errege Txanpon Etxeak haren irudia aukeratu baitzuen probintzia-hiriburuen programaren barruan hiriari eskainitako 5 euroko txanponerako.