Vejer

Vejer de la Frontera urrutitik ikusten da, 200 bat metroko mendi baten goialdean, Barbate ibaiari begira eta Atlantikotik 8 kilometro eskasera. Bere alde historikoak, oraindik harresiz inguratuta, gaztelua eta zenbait eliza garrantzitsu gordetzen ditu, eta 1976an multzo historiko-artistiko izendatu zuten. 2014az geroztik, gainera, Espainiako Herri Ederrenen artean dago, eta aitorpen horren zergatia berehala ulertzen da kaleetan barrena ibiltzen hasi bezain laster.

Xarma horren zati handi bat aldi andaluziar luzeari zor dio. Guadaleteko guduaren ondoren, 711. urtean, Tariq ibn Ziyaden tropek Rodrigo erregea garaitu zutenean, herriak Bashir izena hartu zuen, eta bost mende eta erdiz egon zen musulmanen menpe. Garai hartakoak dira gazteluaren atea, XI. mendekoa, harresiaren zati bat eta, batez ere, kaleen trazadura, gaur egun ere ibilbidea markatzen duena.

Historia, ordea, askoz lehenago hasten da. Paleolitotik egon zen jendea bertan bizi, eta Brontze Aroan bazituen gotorlekuak. Egungo harresien azpian K.a. VII. mendeko aztarna tartesiarrak eta erromatarrak agertu dira, eta Baesipporekin lotu izan badira ere, batzuen ustez Vejer izena Baesarumetik dator, Pliniok aipatutako Baesaro edo Besarotik.

«de la Frontera» abizenak Granadako errege-erresuma nazaritarrarekiko mugan izan zuen zeregina gogorarazten du. Fernando III.ak 1250ean konkistatu zuen, 1264an matxinada batean galdu zen, eta behin betiko berreskuratzea ez zen 1285era arte osatu. 1307an Guzmán el Buenoren jaurerriaren parte bihurtu zen; hura Itsasartearen defendatzailea eta bertako almadraben jabea zen, eta haren oinordekoak Medina Sidoniako dukeak izan ziren. Haien aurka altxatu ziren herritarrak, Juan Relinque buru zutela, Hazas de la Suerte izenez ezagututako herri-lurrak defendatzeko, eta tradizio horrek gaur egun ondare immaterial gisa aitortua izatea du helburu.

Urrats batera, udalerriko kostaldean, El Palmar de Vejerrek osatzen du bisita, udako oporretara emandako landa-gune txiki baten giro atlantikoarekin.