Santa Maria katedrala (Sigüenza)

Sigüenzako Santa Maria katedralaren aurrera iristean, harritzen gaituen lehen gauza da tenplu bat baino gaztelu bat dirudiela. Fatxada nagusiko bi dorreek, almenez errematatuek, gotorleku itxura ematen diote, eta ez da kasualitatea: bere garaiko beste eraikin erlijioso batzuek bezala, tenplu-gotorleku lanak bete behar izan zituen, eta hortik dator ezagutu zen ezizena, fortis seguntina.

Bere historia 1124ko urtarrilean hasten da, Bernardo de Agén apezpikuak hiria musulmanei kendu zienean, Urraka erreginaren erregealdian, Alfontso VI.aren alabarenean. Bernardo hiru urte lehenago izendatu zuten apezpiku, konkista baino lehen ere, Toledoko artzapezpiku Bernardo de Sedirac Clunyko fraideak, ordena horren eragina Gaztelan zehar zabaltzen ari zen garaian. Geroago, Alfontso VII.aren pribilegioak eta dohaintzak lortu zituen, herri berria bultzatzeko eta haren bi guneak batzeko: goikoa, gazteluaren inguruan, eta behekoa, mozarabea, Henares ibaiaren ondoan.

Eraikuntza mendeetan luzatu zen, eta apezpiku bakoitzak bere garaiko estiloaren aztarna utzi zuen. Erdiko nabea gotiko betean altxatu zen, XV. mendean, eta orduan itxi ziren gurutzaduraren gangak ere, geroko Mendoza kardinalaren apezpikutzapean. Apaingarri lanak ez ziren XVIII. mendera arte amaitu, eta horrek eraikina artearen bilakaeran zeharreko benetako ibilbide bihurtzen du.

Ateak zeharkatzean, giroa gotikoa da batez ere. Inpresio horren zati handi bat XVI. mendeko berrikuntzei zor zaie: orduan bota zituzten alboetako abside-kapera erromaniko txikiak, girola irekitzeko. Merezi du lasai ibiltzea eta lehenago egon zen jatorrizko tenplua irudikatzea, eta gero berriro kanpora irtetea, mugako iragana gogorarazten duten dorre horiei begiratzeko.