Valladolideko Andre Maria Jasokundearen katedrala

Katedral gutxik kontatzen dute beren historia Valladolidekoak bezain zintzo. Bisitariak gaur egun ikusten duena amestutako tenpluaren zati txiki bat baino ez da: kalkulatzen da jatorrizko proiektuaren % 40 eta % 45 artean baino ez zela eraiki. Interesa kendu beharrean, amaitu gabeko obra izateak izan zitekeenaren neurria irudikatzera gonbidatzen du, eta bisita bere garaiko asmo handiei eta mugei buruzko ikasgai bizi bihurtzen du.

Eraikina XVI. mendean sortu zen, eta Juan de Herrerak diseinatu zuen, estilo bati izena eman zion arkitektoak. Hemen ikus daiteke hizkera herreriar soil, geometriko eta biribil hori, eta geroago elementu barrokoak gehitu zitzaizkion, multzoaren zorroztasuna leuntzen dutenak. Obrak ez ziren inoiz amaitu, halako tamainako egitasmorako baliabiderik ez zegoelako eta zimenduek gastu handiak eskatu zituztelako, eraikina oinarritzen den lurraren malda handiak zaildu baitzituen.

Katedral izan aurretik, tenpluak ibilbide luzea egin zuen Palentziako elizbarrutiaren menpeko eliza kolegiatu gisa. 1595. urtera arte ez zuen katedral maila lortu, eta gaur egun Valladolideko artzapezpikutzaren egoitza da. Eraikin berria Santa Mariaren antzinako kolegiataren ondoan altxatu zen, eta haren gune batzuk eraitsi egin ziren obretan aurrera egin ahal izateko; garaien gainjartze horrek oroimen geruzak eransten dizkio lekuari.

Katedrala hiriaren erdi-erdian dago, apur bat goratuta dagoen eremu batean, Santa María La Antigua elizatik oso hurbil. Hurbiltasun horri esker, Valladolideko ondareko funtsezko bi monumentu ibilaldi berean lot daitezke, eta urrats gutxiren buruan uler daiteke nola aldatu ziren mendeetan zehar eraikitzeko modua eta gune sakratua ulertzeko era.