Santa Barbara gaztelua

Hiri gutxik dute Alacantek bezain gaztelu presentea eguneroko bizitzan. Santa Barbarakoa hiriaren erdigunean altxatzen da, Benacantil mendiaren gailurrean, eta ia edozein kaletatik edo hondartzako harealetik begiak altxatzea aski da hura ikusteko. Bertaraino igotzea da hiria ulertzeko modurik onena: goitik Alacanteko badia osoa eta inguruko lurren zati handi bat hartzen dira begiz.

Ikuspegi hori ez da kasualitatea. Gaztelua eusten duen harkaitz-mazelak 167 metroko altuera du eta Mediterraneoaren ertzeraino iristen da; kokapen pribilegiatu horrek azaltzen du leku honek beti izan duen balio estrategiko handia. Gailurra kontrolatzen zuenak itsasoa eta lehorreko bideak zaintzen zituen aldi berean, eta bisitariak berehala ulertzen du hori harresietara hurbiltzen den bezain laster.

Igo aurretik, merezi du hondartzan une batez gelditu eta mendiari arretaz begiratzea. Haren silueta soslaiko aurpegi baten antzekoa da, eta horregatik alacantearrek «mairuaren aurpegia» deitzen diote; irudi hori hiriaren ikur nagusietako bat bihurtu da, eta argazki eta oroigarri ugaritan agertzen da.

Mendiaren izenak berak ere badu bere historia. Historialari batzuen ustez, bena hitzetik dator, latinezko pinna («haitza») hitzaren arabierazko transkripziotik, eta laqanti hitzetik, arabiarrek Alacant izendatzeko erabiltzen zuten Laqant izenetik eratutako adjektibotik. Beraz, Alacanteko haitza edo antzeko zerbait litzateke, definizio bezain sinple, bezain zehatza.

Haren ondare-garrantzia 1961ean aitortu zen, monumentu historiko-artistiko izendatu zutenean, eta horri esker gaur egun kultura-intereseko ondasuna da, monumentu kategoriarekin. Hiritik igarotzen den edonorentzat ezinbesteko bisita.