Errege Kristauen Alkazarra

Kordobako leku gutxik biltzen dute hainbeste historia orube berean Errege Kristauen Alkazarrak bezala, Guadalquivir ibaiaren ertzetako baten gainean. Gaur egun, Meskitaren ondoren, hiriko bisitari gehien erakartzen dituen monumentua da, eta Unescok 1994an Gizateriaren Ondare izendatu zuen alde historikoaren parte da.

Horman azpian hainbat garai gainjartzen dira. Aztarnarik zaharrenak antzinate berantiarreko castellum batenak dira; haren ondoren Omeiatarren Alkazarra etorri zen, eta, geroago, alkazaba almohade bat. Gaztelarrek hiria hartu zutenean ez zuten zerotik hasi: gotorleku almohade haren zati bat baliatu zuten sarrera nagusirako, gurutze-formako patiorako eta bainuetarako, eta badirudi egoitza berriaren obrak 1328an amaitu zirela, Alfontso XI.aren erregealdian.

Garrantzirik handieneko garaia Errege-Erregina Katolikoekin iritsi zen, hemen bizi izan ziren azken errege-erreginak, batez ere Granadako Gerran. Horma hauen artean egon zen preso Boabdil emirra, eta Gaztelaren menpeko bihurtzea onartu ondoren berreskuratu zuen askatasuna; pasarte horrek erakusten du zer pisu politikoa izan zuen eraikinak urte erabakigarri haietan.

1492an Granada konkistatu ondoren, gotorlekuak itxuraz aldatu zuen eta Inkisizioaren Auzitegiaren egoitza bihurtu zen, eta eginkizun horri eutsi zion Cadizko Gorteek 1812an indargabetu zuten arte. Harrezkero kartzela zibil gisa erabili zen Bigarren Errepublikara arte, eta 1931n Monumentu historiko-artistiko izendatu zuten; horregatik, gaur egun kultura-intereseko ondasuna da.

Bisitariak aurkitzen duen itxuraren zati handi bat 1950eko hamarkadako zaharberritze handiei zor zaie; haiek prestatu zuten multzoa 1960an jendearentzat irekitzeko. Bertan barrena ibiltzea, ia konturatu gabe, antzinako Kordobatik islamiarrera eta handik gaztelarrera igarotzea da, ibaia beti hurbil dela.