Alcázar de San Juango haize-errotak

Alcázar de San Juango errotak ikustera igotzen denak bere oinetan aurkituko du lautada itxurak iradokitzen duena baino askoz historia handiagoa duen hiria. Izena arabierazko Al-kasar hitzetik dator, «gotorleku-jauregia» esan nahi duena, 711. urtearen ondoren Mantxa inoren lurra zenean eraikitako defentsa-sareari zegokiona. Lehenago erromatarrak ere igaro ziren hemendik, Mérida eta Zaragoza Toledotik lotzen zituen galtzadaren ondoan, eta 1953an aurkitutako mosaikoak utzi zituzten; gaur egun udal museoan daude ikusgai.

Erdi Aroko protagonista nagusia San Joan Ospitalarioen Ordena izan zen, XIII. mendean herriko eraikin enblematikoena altxatu baitzuen: Prior Nagusiaren Dorretxea, Austriako Joanen dorretxea ere deitua. Ezizenak badu bere arrazoia: 1665etik 1670era, Austriako Joan Jose printzea, Felipe IV.aren eta «La Calderona»ren seme sasikoa, erbesteratuta bizi izan zen Ordenaren jauregian.

XVI. mendea izan zen Alcázarren urrezko aroa. 1532an San Frantzisko komentua bedeinkatu zen, trantsizioko gotikoa, eta bertan frantziskotar unibertsitate bat egon zen; Andre Maria Nagusiaren parrokia, elementu bisigodoak dituena, kolegiata bihurtu zen, eta 1742an kamarin barroko bat erantsi zitzaion, Talaverako zeramikazko zokalo eta zoruarekin. Bisitatzea merezi dute, halaber, Santa Quiteria eliza herreriarrak, Juan de Herreraren planoen arabera trazatuak, eta Trinitate Santuaren komentu barrokoak. Santa Klara komentuko klarisei egozten zaie Alcázarko tortta ospetsuen errezeta.

Ibilaldia osatzeko, herritik kanpo La Veguilla, Camino de Villafranca eta Las Yeguas aintzira-multzoa dago zain, Mantxa Hezeko biosfera-erreserba, non flamenkoak eta lertxunak urte osoan ikus daitezkeen.