Sevillako katedrala

Espainian bisita gutxik zirraratzen dute Sevillako katedralean sartzeak bezainbeste. Ez da bertakoen gehiegikeria bat: 1988an, Guinness Liburuak egiaztatu zuen azaleraz munduko katedralik handiena zela, eta haren neurria atalasea igaro bezain laster antzematen da. Egituraz gotikoa da eta errenazimentuko erantsiekin aberastua, eta Unescok 1987an Gizateriaren Ondare izendatu zuen multzoaren parte da, Errege Alkazarrarekin eta Indietako Artxiboarekin batera.

Eraikinak, gainera, katedrala bera baino oroimen zaharragoa gordetzen du. Hiriko meskita nagusiaren orubean altxatu zen; meskita hark ehun eta berrogeita hamar urte baino gehiagoz egin zuen tenplu kristauaren lana, eta oso hondatuta zegoen ordurako. Meskita hartatik bi pieza iritsi zaizkigu, gaur egun Sevillaren ikur direnak: minareta, Giralda bihurtua, zeinaren azken gorputza Hernán Ruizek eraiki zuen, eta Laranjondoen patioa, ibilbidea amaitzeko ezin aproposagoa den itzal-gune lasaia.

Tradizioaren arabera, obrak 1401ean hasi ziren, nahiz eta agiriek 1433ra arte ez dituzten aipatzen. Lehen maisuen artean Carlín maisua izan zen, Europako beste katedral gotiko handi batzuetan esperientzia hartutako normandiar bat, uste denez Ehun Urteko Gerratik ihesi iritsia. 1506ko urriaren 10ean jarri zen azken harria zinborioaren goialdean, baina lanek aurrera jarraitu zuten Diego de Riaño, Martín de Gainza eta Asensio de Maeda bezalako arkitektoekin, multzoa 1593an amaitu zen arte. Haren sendotasuna 1755ean frogatu zen, Lisboako lurrikarak kalte txiki batzuk baino ez zizkionean eragin.

Harriaz harago, tenplua lehen mailako panteoia ere bada. Hemen datza Kristobal Kolonen gorpuzkiak eta Gaztelako hiru erregerenak: Fernando III.a Santua, haren seme Alfontso X.a Jakintsua eta Pedro I.a Ankerra. Eta leku bizia izaten jarraitzen du, eguneroko liturgiarekin eta ospakizun berezi batzuekin, hala nola Corpusa, Sortzez Garbia edo Erregeen Ama Birjina, zeinaren jaia abuztuaren 15ean ospatzen den urtero.