Bartzelonako katedrala

Bartzelonaren bihotz-bihotzean, gutxi dira katedraleko klaustro gotikoa bezain ustekabeko eszenak: hamahiru antzara zuri ibiltzen dira han arkuen eta harrizko laranjondoen artean. Ez daude han kasualitatez: hiriko zaindari Santa Eulalia gogorarazten dute, tradizioaren arabera Sarriàko bere finkan antzarak zaintzen zituena eta hamahiru urte besterik ez zituela hil zena. Xehetasun hori, samurra eta zirraragarria aldi berean, da historiaz eta kondairaz betetako tenplu honetan sartzeko ate onena.

Seu, bartzelonarrek deitzen dioten bezala, XIII. eta XV. mendeen artean aurreko katedral erromaniko baten gainean eraikitako eraikin gotikoa da. Hura, aldi berean, eliza bisigodo baten lekuan zegoen, eta eliza horren aurretik basilika paleokristau bat egon zen; haren aztarnak lurpean ikus daitezke, Hiriko Historia Museoaren barruan. Merezi du fatxada ikusgarriari erreparatzea: estilo bera errespetatzen badu ere, ez zen XIX. mendera arte amaitu, multzoaren gainerakoa baino askoz geroago. 1929tik monumentu historiko-artistiko nazional gisa aitortuta dago.

Tenplua Gurutze Santuari eskainita dago 599. urtetik, eta 877tik aurrera Santa Eulaliaren deitura gehitu zitzaion. Tradizioak dioenez, neska gazteak kristauen jazarpena salatu zuen gobernadore erromatarraren aurrean, eta, entzuna izan beharrean, hamahiru martirio jasan zituen, bere bizitzako urte bakoitzeko bat. Foroan biluzik erakutsi zutenean, udaberri betean egindako elurte batek mirariz estali omen zuen; gero, beirez, iltzez eta labanez betetako upel batean sartu eta gaur egun bere izena daraman aldapan behera bota zuten, Baixada de Santa Eulàlia izenekoan.

X itxurako gurutze batean iritsi zitzaion azkena, eta gurutze hori katedralaren eta elizbarrutiaren ikur bihurtu zen, baita santua irudikatzeko atributu ere. Gurutze hori apaingarrien artean bilatzea, inguruko aldapa zeharkatzea eta klaustroan antzaren karranka entzuten amaitzea modu bikaina da hiriak bere nortasuna leku honen inguruan nola ehundu duen ulertzeko.