Peñiscolako gaztelua

Gaztelu gutxik esan dezakete hizkuntzari esapide bat oparitu diotela. Peñiscola menderatzen duen harkaitzaren goi-goienean, gaztelu-jauregi hau Benedikto XIII.aren babeslekua eta egoitza pontifikala izan zen; Luna Aita Santu ospetsuak aita santutzari uko egiteari irmo eutsi zion, eta haren ezezko hautsezina «mantenerse en sus trece» herri-esaera bihurtu zen azkenean. Haren harresietaraino igotzea, beraz, Elizaren historiako pasarterik bitxienetako bati begiratzea da.

Istorio horren protagonista Pedro Martínez de Luna y Pérez de Gotor izan zen, Avignongo obedientziak aita santu izendatua, legitimitate pontifikalaren inguruko auzi luze baten garaian. Etsaien aurrean amore eman beharrean, itsasoaren ondoko gotorleku hau bere gortearen gune eta bere erresistentziaren ikur bihurtu zuen, eta hala, gaur egun askok Luna Aita Santuaren Gaztelua deitzen diote, besterik gabe.

Eraikina, ordea, bera iritsi baino lehenagokoa da. Templarioek altxatu zuten 1294 eta 1307 artean, leku berean zegoen antzinako alkazaba arabiarraren hondarrak baliatuz. Emaitza itxura soil eta trinkoko obra erromanikoa da, defentsarako zein bertako biztanleen bizimodurako pentsatua, eta gainean dagoen harkaitzaren formara egokitzen da.

Haren neurriek paisaian duen presentzia ulertzen laguntzen dute: 230 metro inguruko perimetroa eta batez beste 20 metroko altuera duten harresiak, harkaitzaren gailurra koroatuz itsas mailatik 64 metrora. Handik hiri osoa eta inguratzen duen Mediterraneoa menderatzen dira; hala, bisitak interes historikoa eta ikuspegi zoragarriak uztartzen ditu, eta ikuspegi horiek berek merezi dute alde zaharreko kaleetan gora egitea.