Segoviako Alkazarra

Silueta gutxi dira Segoviako Alkazarrarena bezain ezagunak: Eresma ibarraren gainean altxatzen da, dorre lirainekin eta arbelezko orratzekin. Teilatu zorrotz horiek, Felipe II.ak eginarazi zituenak, Europa erdialdeko itxura ematen diote, penintsulan ohikoa ez dena, eta haren profila hain iradokitzailea izan zenez, Walt Disneyri inspirazio-iturri izan zitzaion Elurzuri eta zazpi ipotxak (1937) filmeko gaztelurako. Urte batzuk geroago, Orson Wellesek Campanadas a medianoche (1965) filmaren eszenatoki gisa aukeratu zuen. Gainera, Segoviako hiri zaharraren ikurra da, 1985etik Unescoren Gizateriaren Ondare dena.

Ipuin-irudi horren azpian ia mila urteko historia dago. Badirudi zimenduak antzinako castro erromatar batekoak direla, eta harresiaren oinarrian berrerabilitako hilarriak bereiz daitezke oraindik. Haren benetako ibilbidea, ordea, Birkonkistarekin hasten da: 1135ean jada, Alfontso VII.a Enperadorearen garaian, alkazar gisa ezagutzen zen, eta Gaztelako errege-familiak hemen zituen bere gelak, «Jauregi Nagusia» deritzona, Tordesillasen edo Sevillan baino askoz lehenago.

Bost mende baino gehiagoz Gaztelako erregeen ohiko egoitzetako bat izan zen, eta dinastia guztietako 31 errege igaro dira haren geletatik. Europako gotorleku gutxik, agian Windsorrek bakarrik, harro daitezke hain etengabeko errege-presentziaz. Haren hormek guduak, gorteko intrigak eta errege-ezkontzak ikusi zituzten, eta Omenaldi dorrean Koroaren altxorra gordetzen zen; hortik atera ziren Kristobal Kolonen lehen bidaiarako funtsak.

Alkazarra estatu-espetxea, errege-armategiaren egoitza, artilleria-ikastetxea eta artxiboa ere izan zen: 1437an errege-administrazioaren liburuak iritsi ziren hona, etorkizuneko Simancaseko artxiboaren hazia. Ez da harritzekoa Fernando Chueca Goitiak «Gaztelaren branka eta haren monarkiaren orube» gisa definitu izana, ezta artilleriako koronel batek, 1916an, trobalariek kantatzen zituzten gazteluen eredu perfektua ikusi izana bertan.