Guadalupeko Santa Maria Errege Monasterioa

Espainian leku gutxitan biltzen da hainbeste historia multzo bakar batean Guadalupeko Santa Maria Errege Monasterioan bezala. Bertako tenpluak basilika maila du, Pio XII.a aita santuak 1955ean eman ziones, eta Guadalupeko Ama Birjinaren irudia gordetzen du, Extremadurako zaindaria eta Hispanitatearen Erregina; horregatik, bisita ez da ibilaldi artistiko hutsa: mundu hispaniarreko debozio-gune handienetako batean sartzea da.

Gelaz gela ibiltzen denak berehala ohartuko da eraikinak ez diola estilo bakar bati erantzuten. Lanak XIV. mendean hasi ziren, eta belaunaldiak igaro ahala, gotikoaren, mudejarraren, errenazimentuaren, barrokoaren eta neoklasizismoaren geruzak gehitu zitzaizkion. Estiloen bizikidetza hori da, hain zuzen ere, haren erakargarritasun nagusietako bat, eta horrek azaltzen du Unescok 1993an Gizateriaren Ondarearen zerrendan sartu izana.

Hasierak xumeagoak izan ziren. 1341etik 1389ra bitartean, santutegia priorego sekular gisa aritu zen, errege-patronatupean. Azken urte horretan, Joan I.a erregeak, Trastamara dinastiako bigarren monarkak, monasterio bihurtzea erabaki zuen, eta Guadalajarako San Bartolomé de Lupianatik etorritako 32 fraide jeronimori eman zien. Horrela hasi zen gaur ezagutzen dugun multzo handiari forma emango zion aroa.

XIX. mendeak ezustekoak ekarri zituen. 1835eko exklaustrazioarekin jeronimoek etxea utzi zuten, eta eliza Toledoren menpeko parrokia soil bihurtu zen. Berreskurapena Berrezarkuntzan iritsi zen: 1879an multzoa Monumentu Nazional izendatu zuten, eta geroago Alfontso XIII.ak frantziskotar behatzaileen komunitate bati lagatzeko agindu zuen; harrezkero, haiek zaintzen dute monasterioa eta bizirik mantentzen dute komentu-bizitza bere hormen artean.